ΚΟΜΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ

Φυλάξαμε τα νώτα μας μπροστά στο ωραίο
Κάποιοι μας είχαν πει πως κινδυνεύουμε
Τη μοιραία στιγμή δείξαμε αυτό που είμαστε

Φοβισμένα παχύδερμα που μυρίζουν απελπισμένα χυδαιότητα

Αποστρέψαμε το βλέμμα από το ωραίο γιατί δεν το αντέχαμε
Εκείνη τη στιγμή χάσαμε την ευκαιρία
να δούμε την ψυχή μας να ανθίζει
Το ωραίο πέρασε δίχως να φορολογήσουμε την ομορφιά του
δίχως να απλώσουμε το χέρι μας να το χαιρετήσουμε
Οι αισθήσεις μας στάθηκαν ανήμπορες να το αγγίξουν

Φοβισμένα παχύδερμα που μυρίζουν απελπισμένα χυδαιότητα

Το ωραίο έφυγε από κοντά μας
Σαν ένας κομήτης που μας γεμίζει με το φως του
που μας εντυπωσιάζει
αλλά μας αφήνει αναπόδραστους από την ασχήμια

Ο κομήτης πια δεν φαίνεται
Αθέατος στο γυμνό μάτι
Αθέατος και στο πιο βαθύ ποιητικό βλέμμα

Πέρασε –φώτισε-απομακρύνθηκε
Τώρα θα περιμένουμε πολύ
Ίσως μια ολόκληρη ζωή

Φοβισμένα παχύδερμα που μυρίζουν απελπισμένα χυδαιότητα

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s